De ziekte van Parkinson is een progressieve neurodegeneratieve aandoening waarbij dopamineproducerende neuronen in de substantia nigra afsterven. Het tekort aan dopamine verstoort de motorische signaalverwerking in de basale ganglia, wat leidt tot de klassieke motore symptomen: tremor, rigiditeit, bradykinesie en houdingsinstabiliteit.
Naast motorische symptomen zijn er niet-motorische klachten: slaapproblemen, vermoeidheid, depressie, cognitieve veranderingen, constipatie en riekanomalie.
De diagnose is klinisch, gebaseerd op de aanwezigheid van bradykinesie en minstens één van de andere kardinale symptomen. DaT-scan (dopaminetransporterscan) kan de diagnose ondersteunen bij twijfelgevallen. Reactie op levodopa bevestigt doorgaans de diagnose.
Medicamenteuze behandeling (levodopa, dopamineagonisten, MAO-B remmers) vormt de basis. Bij patiënten die niet voldoende reageren op medicatie of te veel bijwerkingen hebben, biedt diepe hersenstimulatie (DBS) — elektrische stimulatie van de subthalamuskern — een significante verbetering van motorische functies. DBS vermindert tremor, rigiditeit en medicatiebehoefte, maar heeft geen effect op freezing, evenwicht of spraak.